Van het onderscheiden van algenbloei van metaaloxidatie tot de chemische en procedurele oplossingen die aansluiten bij de Europese normen UNI EN 16713-3, UNI 10637 en de BPR.
Als het zwembadwater plotseling groen kleurt, grijpen de meeste mensen meteen naar één ding: een flinke dosis chloor toevoegen. Maar dit is vaak de verkeerde aanpak. Het kan leiden tot verspilling van chemicaliën. In sommige gevallen kan het de waterkwaliteit zelfs verslechteren.
Groen water vereist eerst een juiste diagnose. De kleur betekent namelijk niet altijd dat er algen in het water zitten.
Het verschil zien: bewolkt of helder?
Begin met twee eenvoudige controles. Kijk naar het water. Raak vervolgens de wanden aan.
Algen (chlorofyten) maken het water troebel. Je kunt de bodem van het zwembad niet meer zien. De wanden en de bekleding voelen ook glad aan, dankzij een organische biofilm.
Opgeloste metalen gedragen zich anders. Ze veroorzaken wat bekend staat als "schijnbaar groen", waarbij het water volkomen helder blijft. Toch krijgt het een duidelijke smaragdgroene tint. In dit geval blijven de wanden glad. Er vormt zich geen gladde laag. De kleur is uitsluitend afkomstig van koper- of ijzerzouten, die het licht anders buigen wanneer het door het water gaat.
Hoe behandel je een algenbloei?
Twee Europese normen vormen de leidraad voor dit proces: UNI EN 16713-3 voor privézwembaden en UNI 10637 voor openbare voorzieningen. Samen beschrijven ze een duidelijke stappenreeks.
Begin met het in balans brengen van de pH-waarde. Streef naar een waarde tussen 7.2 en 7.4. Deskundigen uit de industrie zijn het erover eens dat hypochloorzuur, de actieve desinfecterende vorm van chloor, ongeveer 50% van zijn effectiviteit verliest bij een pH van 7.8, vergeleken met 7.2. Een pH boven de 7.8 zal dus elke daaropvolgende oxidatiebehandeling merkbaar verzwakken. Daarom vindt pH-correctie altijd plaats vóór chlorering.
Controleer vervolgens het cyanuurzuurgehalte. Het ideale bereik voor het stabiliseren van chloor tegen UV-degradatie ligt tussen 20-30 en 50 mg/L. Echte "chloorblokkering", waarbij toegevoegd desinfectiemiddel niet meer werkt ongeacht de dosering, treedt doorgaans op tussen 70 en 100 mg/L, volgens de meest betrouwbare technische bronnen. In Italië geldt voor openbare zwembaden een wettelijke limiet van 75 mg/L voor cyanuurzuur, vastgesteld in de overeenkomst tussen de deelstaten en de regio's.
Als de waarden kritiek worden, is er eigenlijk maar één oplossing: een gedeeltelijke waterverversing. Cyanuurzuur breekt niet af en kan niet chemisch worden verwijderd.
Pas nadat deze twee parameters stabiel zijn, kunt u overgaan tot schokchlorering. Verhoog het vrije chloor tot een hoog niveau, doorgaans 10-20 mg/L, afhankelijk van het product en de ernst van de algenbloei. Voeg tegelijkertijd flocculanten toe die voldoen aan de Europese Verordening inzake biociden (EU) 528/2012 (BPR). Deze helpen de geneutraliseerde organische deeltjes samen te klonteren. Laat het filtratiesysteem 24 tot 48 uur onafgebroken draaien.
Hoe metaaloxidatie te behandelen
Schokbehandeling met chloor is niet de juiste oplossing voor heldergroen water. Het gebruik van een sterk oxidatiemiddel bij hoge koperconcentraties, vaak veroorzaakt door onbehandeld bronwater of algenbestrijdingsmiddelen op basis van koper, leidt tot snelle neerslag van koperhydroxide. Het resultaat: donkere, permanente vlekken op de zwembadbekleding.
Helder groen water vraagt om een andere aanpak: het gebruik van sequestrerende of chelerende middelen. Aminotrimethyleenphosphonzuur (ATMP) is een veelgebruikte optie. Het bindt metaalionen tot stabiele, oplosbare complexen, waardoor de kleurverandering stopt en neerslag wordt voorkomen. Vervolgens verwijderen specifieke metaalbindende flocculanten en hoogrendementsfilterpatronen de metaalcomplexen definitief uit het systeem.
Afbeelding van atlascompany op Magnific
Bronnen: uni.com, eur-lex.europa.eu, acqua-spa.it, it.beatbot.com, acquaspecialist.it, quimipool.it, lo-chlorchemicals.com, vanninipiscine.it, cyelo.it, professioneacqua.it
